Back To A Strange Reality

Ολα ειναι πισω στη θεση τους..η τουλαχιστον μοιαζουν να ειναι.

Υποθετω πως αυτα που περασαν και αναζητω δεν θα ερθουν ξανα και ελπιζω πως αυτα που εχω αναγκη και ποτε δεν βρισκω θα ερθουν καποτε!

Μετα απο ενα μεγαλο ταξιδι γυρνας στην επικινδυνη πραγματικοτητα σου που το μονο που κανει ειναι να πολιορκει οτι ονειρο επιμενεισ να κανεισ..
παλι καλα που επιμενουμε να συνεχιζουμε γιατι ειδαλλωσ δεν ξερω τι θα αντεχαμε!

Ρολογια και Ημερολογια με κατακλυζουν μα εγω δεν ειμαι πια σιγουρη αν οι λεξεις με εκφραζουν.
Τωρα με πλησιαζουν σιγα σιγα κινησεισ,χερια και ματια και ισως αισθανομαι πιο ανετα γυρω τουσ..

Ισως βεβαια ειναι λιγοτερο αιωνια μα δεν ξερω,
μοιαζω να μην ξερω πια τιποτα.

Ισως εχω ξεχασει να σκεφτομαι.
Ισως εχω φτιαξει στον εαυτο μου μια τοσο μεγαλη ασπιδα που μου κρυβει ολη τη θεα.

Και ισως με ολα αυτα να χανω αυτα που ερχονται για να κερδισω και μαζι αυτα που καποτε ειχα.
αυτα που καποτε ειχα τα εχω χασει.
ειναι σα να ειμαι κενη πια.
Σα να μην εχω παρελθον.ενα παρελθον που τελικα επελεξε να με αφησει εκεινο πισω,αφου εγω καποτε το εδιωχνα εγω τοσο επιμονα.

Τωρα μοιαζω να το εχω αναγκη για να μαθω κατι που ψαχνω εδω και καιρο.

Ισως καποτε γυρισει εδω!
προχωρησει λιγο μπροστα και ερθει να με βρει.

και εγω τοτε θα του ζητησω συγγνωμη.