Compliments.

We sit and we sigh
And nothing gets done
So right, so clued-up
We just get old
And all the while
Been torn asunder
NicotineAnd bacteria
What are we coming to
What are we gonna do.



song from Bloc Party and straight from my mind.

Plans.

Juan from Argentina, such a strange predicament we find ourselves in. Baby it's a long way to South America. Every option I have costs more than I've got. If you trust in me, if I could I would be there. All I have to give seems to be all over you and everyone else. I guess I'm guilty spreading thin with my love. If you trust in me, if I could I would be there.




song from The Grizzly Bear.

Ρολογια και Ημερολογια

ηρθαν παλι αυτες οι ωρεσ που μοιαζουν να μην προχωραν.
ειναι σαν λουλουδια απο καιρο πεθαμενα.
καποιος εβλεπε τον χρονο σαν λουλουδια.τωρα και εγω μαζι του.

λενε πως ο καιρος αυτων των ημερων δειχνει τον καιρο ολου του χρονου.
ελπιζω οχι και πιο μεσα.

εδω ειμαι απλα ενας θεατης.
ειμαι και παλι στη θεση αυτου που περιμενει.
περιμενω να ερθει και δεν προχωραω μονη μου καθολου.
δεν γινεται να γυρισω την πλατη μου γιατι θα χασω τα παντα.και εκεινα θα με χασουν.
αυτος ο δρομοσ ομωσ ειναι αδειος.

ισως πρεπει να κανω ενα βημα.
κι υστερα αλλο ενα.
κι αλλο.


ειναι δυσκολο να βγεισ απο αυτη τη θεση.
κι ομως.
ειναι μονο ενα βημα.

Back To A Strange Reality

Ολα ειναι πισω στη θεση τους..η τουλαχιστον μοιαζουν να ειναι.

Υποθετω πως αυτα που περασαν και αναζητω δεν θα ερθουν ξανα και ελπιζω πως αυτα που εχω αναγκη και ποτε δεν βρισκω θα ερθουν καποτε!

Μετα απο ενα μεγαλο ταξιδι γυρνας στην επικινδυνη πραγματικοτητα σου που το μονο που κανει ειναι να πολιορκει οτι ονειρο επιμενεισ να κανεισ..
παλι καλα που επιμενουμε να συνεχιζουμε γιατι ειδαλλωσ δεν ξερω τι θα αντεχαμε!

Ρολογια και Ημερολογια με κατακλυζουν μα εγω δεν ειμαι πια σιγουρη αν οι λεξεις με εκφραζουν.
Τωρα με πλησιαζουν σιγα σιγα κινησεισ,χερια και ματια και ισως αισθανομαι πιο ανετα γυρω τουσ..

Ισως βεβαια ειναι λιγοτερο αιωνια μα δεν ξερω,
μοιαζω να μην ξερω πια τιποτα.

Ισως εχω ξεχασει να σκεφτομαι.
Ισως εχω φτιαξει στον εαυτο μου μια τοσο μεγαλη ασπιδα που μου κρυβει ολη τη θεα.

Και ισως με ολα αυτα να χανω αυτα που ερχονται για να κερδισω και μαζι αυτα που καποτε ειχα.
αυτα που καποτε ειχα τα εχω χασει.
ειναι σα να ειμαι κενη πια.
Σα να μην εχω παρελθον.ενα παρελθον που τελικα επελεξε να με αφησει εκεινο πισω,αφου εγω καποτε το εδιωχνα εγω τοσο επιμονα.

Τωρα μοιαζω να το εχω αναγκη για να μαθω κατι που ψαχνω εδω και καιρο.

Ισως καποτε γυρισει εδω!
προχωρησει λιγο μπροστα και ερθει να με βρει.

και εγω τοτε θα του ζητησω συγγνωμη.