οι καινουριεσ ημερεσ ειναι εδω πια και παλι επιμενω να θυμαμαι τισ παλιεσ.
ειναι τελικα καταρα να θυμασαι καλα?
χρωματα και εικονες και λογια.
και ηχουσ.
και ολα..
η σταυρωση του μοντερνου ανθρωπου.
η σταυρωση του μοντερνου μου εγω.
γιατι να σταματασ πανω που πασ να τα αλλαξεις ολα?
γιατι να σε παρασερνει η καθημερινοτητα πανω που πασ να ξεφυγεις λιγακι?
και εκει που πρεπει να δουλεψεις και να επιμεινεισ εσυ το βαζεις κατω και βουλιαζεις.
εγω ετσι βουλιαζω.
ησυχα και χωρισ να το καταλαβαινω αμεσως.
3.33
ειναι τρεις και τριαντατρια.
δεν εχω ιδεα γιατι ξαναρχισα να γραφω εδω..
(καποιοσ μου θυμισε πωσ εχω και γω blog!)
χαζη μερα σημερα.
κατι βρισκω και κατι χανω συνεχως.
αληθεια,
ειναι αραγε δυνατον να νιωθει κανεισ ελευθεροσ μεσα στα ιδια του τα ορια?
ποσα μπορεις να κανεις απο κει μεσα?
μπορεις να βολευτεισ και να κανεισ κυκλουσ για να εχεισ την ψευδαισθηση οτι προχωρας,οτι καπου πασ και εχεισ ενα στοχο.
τι να τους κανεισ τους στοχουσ χωρισ τη δυναμη να τους πετυχεις?
θελει αυτοελεγχο και εγω παντα τον θεωρουσα αχρειαστο.
μαρεσει πολυ αυτη η εικονα.
σε τετοια μερη αισθανομαι ομορφα.
και παντα παιρνω αποφασεις που ποτε δεν κραταω.
ομωσ σκεφτομαι.
και ονειρευομαι.
ιδεαλισμουσ και αντιφασεις.
αντι-
